Anderlecht, 1 oktober. Een gezellige drukte ontplooit zich rond het Constant Vandenstock Stadion. Voor het eerst in de voetbalgeschiedenis staat een officieel duel RSC Anderlecht - AFC Ajax op het programma. Een nog groter unicum speelt zich echter af in de cafés en aan de eetstanden rond het stadion. Zelden of nooit kon men zoveel supporters van de tegenstander zien (en horen) verbroederen met de aanhang van de thuisploeg. Een fenomeen dat in het huidige voetbal een ware prestatie lijkt. Ook de overheden bleken op de hoogte van de bestaande vriendschapsbanden. Voor het eerst sinds lang mochten de supporters van de uitploeg op eigen houtje naar het stadion komen. De beruchte "buscombi", waarbij de supporters met de bus aan het stadion afgezet worden, was deze keer niet van toepassing.
Al in de vroege vooravond wordt Brussel overspoeld met uitgelaten Ajacieden, die naast de frieten voornamelijk het Belgische bier (her)ontdekken. Vlak na de les deze vrolijke bende aan de Beurs passeren, bleek voor mij achteraf de perfecte opwarmer om in de sfeer te komen.
Na zelf de inwendige mens geplezierd te hebben (met, zoals het een voetbalwedstrijd betaamt, veel te vettig eten), besloot ik om ook richting stadion te vertrekken.
Aangekomen in De Brouckère lijkt het even schrikken: een imposante politiemacht wordt even later gevolgd door een nog grotere bende Nederlanders die ook richting stadion trokken. Al snel blijkt dat deze angst voor niets nodig is: naast het produceren van enkele overtollige decibels, doen onze Noorderburen geen vlieg kwaad en volgen ze gedwee de instructies van de politie op. Pintjes in een glas zijn gevaarlijk en mogen niet mee in de metro. Zonder enig probleem worden ze dan maar in een teug leeggedronken.
Even later is de metro daar voor een korte trip richting stadion. De Nederlanders houden de moed erin en bezingen nu al hun spelers alsof de match erop zit. Ook het vrouwelijk schoon krijgt enige aandacht, zij het zeer respectvol. Al betwijfel ik of de versiertruc "Elle a des grandes tettes" al voor veel wilde nachten met Franstalige deernen gezorgd zal hebben.
Tijdens de match zelf zit de sfeer ook goed. Voor de aanvang ontrolt de spionkop van Anderlecht zelfs een spandoek dat de vriendschap tussen beide ploegen nogmaals onderstreept. De Nederlanders in het vak naast ons onthalen het dan ook met applaus.
Met dank aan www.ajaxfotoside.nl voor de foto.
Na 90 minuten staat de 1-1 als eindscore op het bord. Vooral Anderlecht haalt opgelucht adem nadat ze laat in de wedstrijd nog op gelijke hoogte kwamen. Hoewel de Ajacieden de overwinning al meenden binnen te hebben, blijft de sfeer even goed. Tijdens het groeten van het publiek, krijgen de spelers van Anderlecht zelfs applaus van de Nederlanders.
Ook na de match blijft alles peis en vree rond het stadion. Op weg naar de metro raak ik weer aan de praat met een Ajax supporter die in een van de Anderlecht vakken zat. Hij feliciteerde me met het punt en vroeg me de oren van het hoofd. Over hoe het nu net zat met Anderlecht de laatste jaren. En of ik even het eigenaardige achter Brussel uitleggen kon: spreken ze daar nu Frans, Nederlands, of allebei? Bijna kwam het zelfs even tot een politieke discussie. De man logeerde met zijn makkers immers in Sint-Jans-Molenbeek en vroeg zich af waarom hij het gevoel had in een ghetto terecht gekomen te zijn. Tot slot polste hij nog naar het beste mosselrestaurant, want als rasechte Zeelander moest en zou hij mosselen gaan eten. Ik vraag me nog steeds af welk restaurant hij om 23.30 daarvoor binnenvallen zou...
Allemaal kleine, nietszeggende anekdotes van een voetbalmatch. Een gezellige avond met een pot voetbal, die zonder noemenswaardige problemen verlopen is (enkele opstootjes van straalbezopen individuen niet meegerekend).
Voetbal, een feest.
Hallucinant dat net deze vriendschappelijkheid eerder uitzondering dan regel is.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten