Geen egocentrisme, bitte

Origineel is het niet meer, maar net zoals mijn dierbare klasgenoten spui ik ook maar even mijn gedachten over Andrew Sullivan's redenen om te bloggen. (Qua veel te lange zin kan de voorgaande wel tellen, dit volledig terzijde).

Om eerlijk te zijn, heb ik na de ellenlange uiteenzetting van mijnheer Sullivan (pardon, Andrew, zoals mede bloggers hem aanspreken) nog steeds niet goed door waarom hij nu net blogt. We krijgen wel een hele uitleg over de kick die Andrew krijgt wanneer zijn net opgeborrelde gedachten met de wereld gedeeld worden. Tegelijkertijd beschrijft hij het beklemmende neveneffect hiervan: wanneer je gedachten zomaar online te grabbel gegooid worden, kan iedereen meteen reageren. Liefst zo ongezouten mogelijk. En veel, heel veel.
Maar is dit nu een reden om te bloggen? Of beter gezegd, is dit nu een reden om aan je lezers duidelijk te maken waarom je blogt? Uiteraard worden blogposts veel makkelijker en sneller gelezen dan artikels op papier. Uiteraard kan je meer "gepubliceerd" krijgen op je blog dan in een krant. En uiteraard is de manier van reageren veel uitgebreider en scherper. Voor mij zijn dit echter eerder resultaten van het bloggen, niet de oorzaken... Gelukkig ben ik niet zo egocentrisch om Andrew tegen te spreken, verre van. Alleen had hij zijn mening wel wat bondiger kunnen meedelen. In, laten we even zotjes doen, een kleine blogpost bijvoorbeeld.

Anyway, genoeg gezaagd, want de man had wel degelijk iets zinvol te zeggen. Een van de zaken waar ik wel mee akkoord ga, is Andrews honger naar interactie. En het feit dat een blog ideaal is om je gedachten van een bepaalde maand/week/jaar/dag of zelfs tijdstip terug te lezen. Eigenlijk kan ik me heel goed vinden in volgende alinea, die gruwelijk te lang is en mijn volledige discours onderbreken zal. En toch post ik hem!

On my blog, my readers and I experienced 9/11 together, in real time. I can look back and see not just how I responded to the event, but how I responded to it at 3:47 that afternoon. And at 9:46 that night. There is a vividness to this immediacy that cannot be rivaled by print. The same goes for the 2000 recount, the Iraq War, the revelations of Abu Ghraib, the death of John Paul II, or any of the other history-making events of the past decade. There is simply no way to write about them in real time without revealing a huge amount about yourself. And the intimate bond this creates with readers is unlike the bond that the The Times, say, develops with its readers through the same events. Alone in front of a computer, at any moment, are two people: a blogger and a reader. The proximity is palpable, the moment human—whatever authority a blogger has is derived not from the institution he works for but from the humanness he conveys. This is writing with emotion not just under but always breaking through the surface. It renders a writer and a reader not just connected but linked in a visceral, personal way. The only term that really describes this is friendship. And it is a relatively new thing to write for thousands and thousands of friends.

Is het niet prachtig en verschrikkelijk tegelijkertijd om over je eigen gedachten te reflecteren? De band die zo ontstaat tussen lezer en schrijver is ook mooi, maar al te vaak ongekend. Reacties godverdomme, dat is toch waar een blog om smeekt? Of zijn er echt mensen egocentrisch genoeg om te kicken op hun eigen posts zonder een bal te geven om wie ze lezen "moet"?

Bij deze zet ik de deur nogmaals open. Hoe meer reacties, hoe liever. En liefst van al reacties waarin mijn gedachtekronkels tegengesproken worden. Want ik heb allesbehalve de waarheid in pacht.

Oh ja, voor de geïnteresseerden: Andrews hele uitleg kan hier gelezen worden. Meteen ook even aan bronvermelding doen. Want ook Andrews smeekbede om zoveel mogelijk links te hebben, juich ik toe.